Een apart gedeelte van de site, gereserveerd om eens lekker te klagen, dan hoeft dat elders tenminste niet meer. Gelukkig is het in Nederland nog niet altijd zo slecht geregeld als elders, maar wat zijn eigenlijk de ergernissen die een utiliteitsfietser met de regelmaat van de klok tegenkomt op zijn of haar al-dan-(maar dus vaker)-niet doorgaande routes?.

 

ANWB bewegwijzering

Wel, laten we eens beginnen met die geweldige ANWB bordjes. We kennen ze wel, die witte met rode letters, of de paddestoelen.:

 

 

 

 

Ik sprak laatst iemand (Walter ter Maten) die helemaal van Utrecht naar Eindhoven was gereden volgens die bordjes. Razend knap, zoiets is mij nooit gelukt. Meestal volg ik m’n bestemming tot op de onvermijdelijke T-splitsing waar elke bewegwijzering ontbreekt. Of, zo mogelijk nog frustrerender, volg ik al 10 kilometer m’n bordjes en zie ik bordjes verwijzen naar waar ik vandaan kom, 8 km naar links of rechts. En zou het wel eens iemand gelukt zijn om een paddestoel te lezen bij 30 km per uur?. Of neem onderstaande paddestoel die ik eens tegenkwam (dat kan toch handiger?):

Weet je overigens waar de W in de naam van autoclub ANWB vandaan komt? Wielrijders, echt waar.

 

De mening van sommige automobilisten

De ligfietsers onder ons zullen zich ook regelmatig ergeren aan (of natuurlijk gewoon dubbelliggen van het lachen om) automobilisten die ligfietsen gevaarlijk vinden, omdat de automobilist in kwestie ze niet goed kan zien. De ligfietser (en daarmee ook kinderfietsen, rolstoelen, honden etc.) is inderdaad in gevaar omdat er blijkbaar zulke automobilisten zijn die toch geen extra spiegels of extra rijlessen nemen, maar gewoon de weg op gaan in de wetenschap dat ze niet alle andere weggebruikers kunnen zien. Dit soort onverantwoordelijken zijn te vergelijken met een tasjesdief die het maar gevaarlijk vindt dat er oude mensen met een tasje de straat opgaan. Helemaal hilarisch is de automobilist die zich stoort aan bakfietsen omdat ze … zoveel ruimte innemen op de weg.

 

Voorrang moeten geven

En wat te denken van de veelvoorkomende situatie van een doorgaande fietsroute langs een grote voorrangsweg bijvoorbeeld een provinciale N-weg waarbij het fietspad net als de autoweg altijd voorrang heeft behalve bij kruisingen. Daar gaat het afslaand verkeer van de autoweg voor, vaak zelfs als het om een uit- of inrit gaat. Waarom???. Hieronder een voorbeeldje van de N236 ter hoogte van Weesp.

 

Onnodig knopje drukken

Frustrerend ook als je ziet dat de rechtdoor-stoplichten van de autoweg naast je op groen springen als je eraan komt. De fietslichtjes blijven echter op rood. Je zal eerst even moeten stoppen om middels een druk op de knop aan te geven dat je ook graag door zou willen rijden. Dan mag je weer optrekken tot de lekkere snelheid die je daarvoor al had en had kunnen behouden als het fietsstoplicht gewoon mee-op-groen gegaan was met de autostoplichten.

 

Brommers

En was er overigens al op deze site vermeld dat brommers met een verbrandingsmotor STOM zijn?

 

Rotondes

En dan rotondes. Het is natuurlijk al mooi balen als je niet gewoon voorrang hebt op de rotonde terwijl auto’s dat wel hebben. Maar als die auto’s dan ook nog eens geen knipperlichten aandoen terwijl ze wel de rotonde willen verlaten (hoe vaak gebeurt het niet) dan denk je dat je gewoon door kan rijden totdat die auto dan, met alle voorrang die deze heeft, enthousiast op je instuurt, zonder z’n knippers aan. Wellicht valt er wat voor te zeggen dat het predikaat “gevaarlijke gekken” op deze automobilisten van toepassing zou kunnen zijn, maar ja, wat heb je eraan als je door hun schuld eronder ligt zonder dat je voorrang had.

 

Weersomstandigheden

Onvermijdelijk, het weer. Wind uit tegengestelde richting, hoosbuien over je nette pak, mooi balen!!, maar gelukkig: hetregentbijnanooit

 

Olifantenpaadjes

De kortste weg, dat is wat we willen. Toch weten stedebouwkundigen en planologen altijd weer onnodige bochtjes, omweggetjes of overbodige snelheidsverlagende situaties te ontwerpen. Dat je dan een paar meter om moet rijden is tot daar aan toe (fietsen is leuk, dus iets verder fietsen is leuker), maar je bent dan wel je snelheid kwijt; heel erg niet leuk. Fietser sapiens is echter blijkbaar niet voor een gat te vangen en in de loop der tijd is een groot aantal ‘paadjes der burgerlijke ongehoorzaamheid’ ontstaan.

Deze zijn gebundeld in een boek getiteld olifantenpaadjes. Zie voor meer details de website.

 

En dan ligt er prachtig asfalt richting waar je heen wilt…

En dan blijkt dat daar niet gefietst mag worden. Het is bijvoorbeeld een autosnelweg waarbij verzuimd is om er een fietsgedeelte naast te maken. Omrijden is het devies, in deze 4 voorbeelden resp 3,6 kilometer (2700%, ja, dat is 27 keer de auto-afstand omfietsen), 1,4 kilometer (244% met veel stoplichten), 4,6 kilometer (143%) en 1,3 kilometer (46%). In onderstaande kaartjes is de donkerblauwe lijn de route voor de auto, de rode lijn de route voor de fiets.